अशी ही मेहफ़िल

last updated 20110503

( पुण्यांत झालेल्या एका संगीत मैफिलीचा वृत्तांत )

इकडे कांहीं रसिकांचा पादत्राणें शोधण्याचा कार्यक्रम सुरूं झाला होता. भारतांतले नामवंत कलाकारही एकमेकांना पादत्राणांच्या जोड्या शोधण्यांत साहाय्य करतांना आढळले. ज्या रसिकांना आपलीं पादत्राणें सांपडलीं, त्यांनीं पावसापाण्याची तमा न बाळगतां घरचा रस्ता सुधारला. "अहो, एवढा जोरांत नाहीं कांही पाऊस -- इथेंच तर जायचें आहे -- उद्यां कामाला जायचें आहे --" वगैरे उद्गार ऐकूं येत होते. कांहीं रसिक थोडा वेळ पादत्राणें शोधून, परत आंत येऊन, चालूं ग़ज़लेचा आस्वाद घेऊं लागले.

गाणा-या विद्यार्थ्यांचे गुरुजी व इतर मान्यवर ऋषितुल्य गायक, त्या विद्यार्थ्यांना यथाशक्ति धीर देत होते. गुरूंच्या चेह-यावरचा आपल्या शिष्यांबद्दलचा अभिमान व उत्तेजन कायम टिकून होतें. ते विद्यार्थीसुध्दां आपापल्या गाण्यांतलीं सर्व कडवीं म्हणून दाखविल्याशिवाय व्यासपीठ सोडीत नव्हते.

एक दाढीवाला विद्यार्थी कार्यक्रमभर चौफेर फोटोच काढतांना दिसत होता. ग़ज़लांच्या भावनाप्रधान व सांद्र वातावरणामुळें कीं काय, ते फोटोही तरल व धूसर आल्याचें नंतर समजलें. त्या दाढीवाल्यानें मोठ्या आदरानें गुरुजींना अर्पण केलेला तो आल्बम, पुढें क्लासमध्यें कधीं दिसलाच नाहीं.

आपला वार्ताहर जागा झाला तेव्हां पाऊस थांबला होता, प्रवेश-दालनांतली पादत्राणांची गर्दीही बरीच ओसरली होती, आणि उरलीसुरली मंडळी, आणखी एक रम्य मेहफ़िल पदरांत पडल्याच्या समाधानांत, झाला कार्यक्रम वाखाणत, घरच्या वाटेला लागत होती ...

(क्रमशः)

---

Go Back to bindhast : home